مدتی بود با خود می اندیشیدم تا مهم ترین موضوعی که می تواند دستمایه ی نوشتن به گونه ای که هم مفید وموثر وهم تامین کننده دغدغه های شخصی ام باشد را بیابم. با اندکی تامل نخستین مطلبی که به ذهنم خطور کرد این بود که در زندگی بیش و پیش از هرچیز نسبت به چه موضوعی احساس تعلق خاطر می کنم از آنجا که با توجه به روحیاتی که در خود سراغ دارم نمی توانم بضاعت ودارائی خود را که اندیشه ونوشتن است جز در مسیری که به آن عشق می ورزم صرف کنم.ازحسن تصادف عشقی که از آن نام بردم و از اوان کودکی با من بوده و در تمامی فراز ونشیب های زندگی آن را باهیچ متاعی عوض نکرده ام موضوعی است که زندگی دنیوی وسعادت اخروی انسان ها به آن گره خورده واز این روست که آماج تیرهای زهرآگین دشمنان انسانیت و محور ائتلاف وهم بستگی بندگان حق طلب خدا قرار گرفته است. ولایت فقیه آرمان تاریخی فقهای شیعه که با درایت و هوشمندی فقیه زمان شناس ٬ خلف صالح امناء رسول حضرت امام خمینی(ره) وبه برکت خون پاک ترین فرزندان دوران به ثمر نشست و اکنون پس از گذشت سی سال با رهبری زعیم فرزانه و قائد عظیم الشان جهان اسلام حضرت آیت الله العظمی خامنه ای (مدظله العالی) در تاریکی مخوف دنیایی مالامال از ظلم وجهل پرتو افشانی نموده وحیات کوردلانی که ادامه فریبکاری ها و دغل بازی هایشان را در استمرارظلمت می دانند به چالش کشیده وبا خطر اضمحلال ونابودی مواجه کرده است. موضوعی که فصل مشترک هجمه های پیدا وپنهان دشمنان اسلام وضامن بقای دین وآبادی دنیای مردم است بهترین وموثرترین موضوعی است که باید به آن پرداخت و در جهت تقویت و تحکیم جایگاه منیع وبی بدیل آن کوشید. بنابراین با توجه به مطالب مذکوربا استمداد از ذات لا یزال الهی و استعانت حضرت ولی عصر (عج) آغاز نوشتن خود را متبرک به آنچه می نمایم که آغاز وانجامم مرهون آنست. به یاد دارم زمانی که شاید سنم به زحمت به سه سال می رسیدبا دقت به سخنرانی های امام خمینی (ره) که به صورت هفتگی از صداوسیما پخش می شد گوش می دادم و دیگران را در مدت پخش فرمایشات امام به سکوت وادار می کردم اتفاقی که شاهدان با مزاح از آن به عنوان حکومت نظامی!!یاد می کنند.درست به خاطرندارم که در آن سن وسال پائین تا چه حد کلام امام (ره)را درک می کردم اما هرگز فراموش نمی کنم آرامشی را که از طنین کلام پیامبرگونه وسیمای نورانی امام در عمق وجود خود می یافتم. حوزه عشق من به امام خمینی (ره) منحصر به استماع فرمایشات ایشان نبود بلکه حفظ اشعار دیوان امام ٬حفظ جملات قصار وسخنان کلیدی آن حضرت وجمع آوری آلبومی متنوع با تصاویر متعدد از پیرجماران حلقه های دیگری از زنجیره ارادت من به امام امت را تشکیل می داد. ازآنجا که درعشق و ارادت خود صادق بودم الطاف الهی شامل من شد و بر خلاف عده ای که چون فرقه واقفیه به سبب جهل یا با انگیزه نیل به مطامع شخصی در امام خمینی توقف کردند واز بیعت با جانشین صالحش سرباز زدند یا بیعت نمودند اما اراده ضعیف آنان را یارای استقامت در برابر وسوسه های شیطان نبود وپیمان شکستند ٬ تنها جمال دلربا و کلام دلگشای رهبرحکیم انقلاب حضرت آیت الله العظمی خامنه ای (دامت برکاته) تسکین بخش آلام قلبی من در فراق امام (ره) بود٬ فراقی که آن را هم با وجود خردسالی باتمام وجودخود درک نمودم واین قصه دل انگیز و جان افزا که هویت من بدون آن بی معناست با جلوه ای متفاوت که مقتضای بزرگ شدن است در طول تمام زندگانی من جریان داشته واز نگارش نامه به حضرت آقا (سلمه الله) ودرخواست نصیحت در اولین سالی که نوشتن را آموختم تا شتافتن به زیارت ایشان در تمامی دیدارهایی که امکان آن را داشته ام ومهم تر از همه نصب العین قرار دادن رهنمود ها و بیانات گهربارشان همه وهمه فصل های شیرین از کتاب زندگی من است که افتخاری جز آن ندارم. چه بگویم که قصه العشق لا انفصام لها